umuda umutla gidenlere.
evet bende 2 negatif deneme ve 1 donmuş tedaviden sonra gözümü umudun yollarına diktim. istanbul bana hep soğuk gelirdi. herkes istanbula aşıkken ben istanbuldan hiç hoşlanmazdım. ama nerden bileyim ki hayallerime orda kavuşacağımı. arkadaş tavsiyesi ve internetteki yazışmalarım sonucu temmuz günü umudun kapısından girdik eşimle hemde yaz yağmuruyla sırılsıklam olmuş halde. yasemin hanımla görüştüğümüzde rahmet sizede rahmet getirecek dedi.
enver beyle görüşmemiz eşimi çok etkiledi. çok memnun kaldı. alınan karar tüplerimin rahme verdiği zarar ve ameliyat. biz maddi durumumuzu düzeltene kadar aralık ayı gelmişti. bu arada 2. devlet desteğini almak için izmit yollarını da katettim tabi büyük sabır imtihanıyla. çocuksuzluğumu kanıtlamak ne kadar da zordu bu devlete. neyse bu sinir bozucu anılara dalmıyayım.
aralığın sonlarında 3. laparoskopik ameliyatla tüplerim alındı. ve 2009un şubat ayı için gün saymaya başladık.
yollar bana ne kadarda uzun geliyordu hele de kış ayı olunca daha da bir tuhaf hissediyordum kendimi otobüsün camından dışarı bakarken. 2 saat belki size kısa gelebiilir ama işte insanoğlu şikayetci olacak ya bende öyle yapıyordum. ama sonra kendime dur dedim. ne için yollardasın neyim mücadelesini veriyorsun. bunu hayal et ve umuttan umudunu al. yumurta gelişimi ii gidiyordu ve kısa protokolla gözümde büyüttüğüm yolun sonuna gelmiştim bile. 15 gün içinde 5 kere gittim ve 6. da 3 minik embriyo içimdeydi.
ya sonrası herkese kabus olan saatlerin durduğu o 12 gün. bu tedavimde karar almıştım işe devam edecektim sanki hiçbirşey olmamış gibi ama sanki hamileyim gibi. nasıl olacaksa. ama oldu transfer sonrası 20 dk. içinde kalktım wcye gittim giyindim. okadar rahattı ki içim olacaksa mevlam ona ol diyecekti. eşimin yaptığı şakalarla kasıklarım gülmekten öyle gerildi ki ama durduramadım adamı. o da bende gerginlikten ne yapacağımızı bilememiştik. 45 dk. sonra adapazarı yoluna girmiştik bile. 2 gün evde dinlendim ama yemeklerimi yaptım.az da olsa evi düzenledim. işime gitmeye başladım. ama 9. günden sonra düşünceler başladı. ve bu arada 10. gün akşamı az bir kanamam olunca. dayanamayıp kan testi yaptırdım ömrümün enzor anlarından bir an ve 2 saat sonuç beklerken işyerinde telefona verdiğim tepki herkesi korkuttu. çünkü ben ağlamaya başladım kendimi dışarı zor attım çok şükür birisi bana hamilesiniz diyordu. o kelimeyi 7 yıldan sonra ilk defa duymak insana tuhaf şeyler yaptırabiliyor. parmaklarım şuan dahi titriyor.
ve sonrasında 2. tahlil değer 709. 7 yılın acısı gebelik testleriyle çıkarıldı 5 kere yaptım çünkü gözlerime inanamamıştım. ablam dalga geçti benimle galiba sen doğurana kadar test yaptıracaksın diye.
17 mart enver beyin kaçtane sence demesiyle uyandım evet ben hamileydim ve odanın içinde bebişlerimin kalp atışı duyuluyordu.
cennete gönderdiğim meryemim ve haticem sizleri çok sevdik. ama mevlam sizi daha çok sevdi. olsun yine buluşacağız.
17 temmuz erken doğumla kızlarım gün aşrı cennete yol aldılar.
ama benim umudum bitmedi.
yollar artık bana uzun gelmiyor.
istanbulu çok seviyorum.
kadıköy koşuyolu benim en sevdiklerimi bana verdi.
çünkü canım eşim kadıköyde gözlerini dünyaya açmış
ve biz kızlarımıza koşuyolunda ulaştık
ve....
diğer bebelerimize ulaşacağız

herkesin umuduna ulaşması duasıyla Yaradana emanet olun.